Geven en nemen bij jouw kind in balans?

Regelmatig krijg ik van ouders de vraag wat ze eigenlijk kunnen vragen van hun brusje in de zorg naar hun broer of zus. “Hij/zij wil zo graag helpen, is zo zorgzaam, en natuurlijk is dat handig en fijn. Maar is dit wel oké? Wanneer vraag ik teveel van hem/haar?”

Het allerbelangrijkste hierbij is of een kind dit uit vrije beweging doet. Dat hij, op onbewust niveau, niet de last van (een van) de ouders overneemt. Hierbij ga ik uit van het systemische principe dat het geven en nemen tussen broers en zussen in balans hoort te zijn. Kinderen hebben in essentie geen enkele verantwoordelijkheid om voor elkaar te zorgen, dat is de verantwoordelijkheid van de ouders. Oudere kinderen mogen op praktisch vlak wel meer geven. De jongeren zullen dat in balans weer teruggeven aan de ouderen.

Bij kinderen die opgroeien met een bijzondere broer of zus wil deze balans nog weleens doorslaan naar het teveel geven. Deze zogenoemde brusjes hebben, vaak op onbewust niveau, het gevoel dat ze moeten zorgen voor hun broer of zus én mogelijk ook voor hun ouders, omdat die het ook zwaar hebben. Een kind kan zich ook heel groot en belangrijk voelen dat hij zo’n belangrijke rol in het gezin kan spelen. Het kan dus ook best moeilijk zijn om dit te doorbreken.

Klopt deze balans bij jullie? Heb je het gevoel dat een van jullie kinderen geneigd is de ouderrol over te nemen, dat hij of zij structureel meer geeft dan neemt?

Mocht je dit eens verder willen onderzoeken, dan is een opstelling een laagdrempelige, prettige manier om hier meer inzicht in te krijgen en om te helpen de balans te herstellen. Bij de opstelling hoeft een kind niet aanwezig te zijn, dit kan met (een van) ouders gedaan worden. Hierbij werken we met vloerankers of tafelmaterialen. 

Ik wil graag meer weten over de mogelijkheden! 

 

 

Geef een reactie